از بس های گنگ

حتی در این توهمات

خراب شدنم گیج شده

از گاری کنار ایستگاه چارشنبه 4 بعد از ظهر

تا آن سکوت وحشی و این ماجرای دور

از هر علامت تعجب در انتهای هر سوال

تا..

یک مشت حرف و کنایه نمی شود

یک مشت سوال و یک مشت جواب

اصلا نمی شود وجود ندارد

عشقی نبود و نیست

کپکی ست سر کرده درون برفی که نیست

سبکی ست که آینه از تو فراری است

هی بغض می کند و هی حنجرت

از هذیان ها و از از بس ها

چرت و پرت می بافد

من 

شش سال کنار تو مرده ٬ زنده بود؟!

حالا که هفت شده فرقی نمی کند

فرقی که حادثه تحمیل کرد بر تو و

حالا تمام کوچه ها

برایم شهادت است

اصلا به نام من شده فرقی نمی کند؟

کوچه

شهید سال ۱

کوچه

 شهید سال ۲

کوچه

شهید  و سال  هفت

و با هر عددی که باشم برای تو

درگیر ٬ با تو ام

فرقی نمی کند

همیشه رفته ام ٬ درگیر مانده ام

اما رفته ام

تا هفت را به رگهام

و خون را به چشمهام

ببافم به راه تو

ببافم به سال تو

آدم همین که 

به آخر این راه می رسد

در انتهای خود کشی اش

تصویر کسی را می بیند که می خواسته در خاطرش رها شود!

نمی گذارد رها شود

چه زشت؟!

چه بدهیجانی ای است این سکوت!!

قدم به قدم

 تکه تکه

 هفت بند خودم را به انتهای راهی که  وجود ندارد و

دوستت دارم را در این مسیر

به رخ کفشهایی می کشم  که مبهوت من شده اند و

گرد راه..

چه خوش زوال؟!

چه خوش مزاج؟!

بار کج گناه تو  خواهد رسید

با چشم های قهوه ای ات

با قرص های من

با قهوه تلخ نیمه شب م

با آن سلام و سکوتم

انا لله و انا به سمت دوستت دارم می روم

به خواب

به نا کجا خراب

درعمق عجیب خواب

هستی کجاست

شور م کجاست

اتش گرفته ام 

دراخرین خیال

و با زبان فروغ برای تو می خوانم

"ای تکیه گاه و پناه غمگین ترین لحظه های کنون بی نگاهت تهی مانده از نور  در کوچه باغ گل تیره و تلخ اندوه...."

دوباره چشم های قهوه ای ات نگذاشتند رها شوم

کفشهایم کو...

گاهی حیوانی می شوم

که ماشینی با شتاب

لهش می کند

و آن قدر می گذرند و می گذرند

نه پوستی مانده نه استخوانی که

در پای گور مجهولی بی نام

سر گذارم

گناه از تو نبود

من بودم

 که عاشق هیچ کس شده بودم

زبان مرا خوب می فهمید

ودر دلی که نداشتم چه خوب

در بی قراریش از بی منش سرخوش بود

$

تو چه بی مهابا ستودنی شدی

وچه سرخوش همیشه می خندی

با خنده هات سوی خودت نشانه می بری ام

با گریه هات گریزان و بد سمج

صدبار منو خود را که دیوانه می خواندی

صدبار از این تازیانه ها مُردی

در خواب هم کشاکش مراکه می بردی

وز شام تا سحر همیشه می خواندی

یک مرد لای پتویت تو را نگاهی کرد

گاهی به عشق شیطنت و گناهی کرد

تا چند وقت پشیمان من که نه

می شدی

آن وقت دوباره به سویم میامدی

گرُ می گرفتی از سمت کراوات و باز می شد

باز از جهان و اعتراض فراموش ما می شد

روح من اینجاست بالای این جنازه ام

حیوان زخم خورده ام و با تو هم سخنم

گر گرُ گرفته ای مرگ مرا به هر چه که می خواهی

ناید

یک مرد پشت این جنازه ته نفسی دارد

شبیه نماد بی رنگ قالی

که دمش را تکان می دهد

و نیست شده است

قاب عکسی آویخته شدم

روی دیواری که

تو ساخته ای به اطراف تنم

شکوه این حادثه ها

آه ، افکار خرافاتی ام

که تن به دل حسودیش نه

شده، گریبان گیر خود شده است

که سر بساید و از هیچ پر شود

وبعد مچاله ات بکند

بدش بیاید

             رویش را برگرداند

                                     راحت خوابش ببرد

وبعد دوباره شروع ماجرای تلخ این قصه

                                       عشق را به کثافت کشانده است و

                                                      منقرض شدنش رانمی دانند

سر برندار

             برنگرد

بلرز

سکوت کن

سکوت...

 و زرد کرد هوای رویات این قلیان

 در این اتاق سیاه حلقه می زند ازدار

 مراکه مات کرده در نگات این قلیان

 منم که بین توواین جهان سرخوش ومست

وسرفه های خشک،آخرهجاست این قلیان

تویی که عکس مرا قاب کرده ای برسر

 ونعش مراروی شانه ، مات این قلیان

وداد می زند آنجا تو را به ناله و درد

 یک قطره اشک وجنازه، کات این قلیان

دلم پر است از نبودن یک هیچ

که در فراسوی زمان

به هیچ هایی برسم که پراز هیچ است

علامت کدام فاصله است

که بدان فاجعه سرها کرگدن وار پایینند

امان از روزی که سر افکارها بالا بیایدو

شکمهامان سفره شوند

سکوت قاضی نیست

وشکم های سفره شده شاکی نیستند